Het werk ‘Ces histoires qui font une vie’ bestaat uit verschillende objecten die verwijzen naar de verhalen die een leven vorm geven. Alle beleefde momenten uit het verleden geven vorm aan wie een persoon op vandaag is, de wijze van reageren, de wijze van de dingen aan te pakken, de wijze waarop men naar de toekomst kijkt.

Dit gegeven vormt een rode draad doorheen de creaties van de voorbije 10 jaar en vindt zijn oorsprong bij het overlijden van Caroline's moeder in 2016. Deze gebeurtenis vormde de aanleiding tot opruimen. Aan ieder object  hingen herinneringen. Herinneringen aan leuke, aangename periodes en minder aangename periodes. Aan de objecten hingen ook niet gedeelde herinneringen.

Doorheen de dialoog met kennissen kwamen ook verhalen naar boven over een vrouw die naast moeder, ook vriendin, partner, zus en de moeder van haar zussen was. Dit creëerde een veel genuanceerder beeld van een vrouw dat zich verweefde het beeld van de moeder die zij kende. De verwondering om doorheen de verhalen de vrouw ontmoet te hebben die ze geworden is, was de basis voor het traject van de voorbij jaren.

Het werk refereert naar de verzameling van gebeurtenissen, de reproductie hiervan in verhalen, de herinneringen die je meedraag en jouw ‘zijn’ vandaag vormen. Er zijn verhalen die je wil étaleren. Er zijn verhalen die je wil beschermen.  Er zijn verhalen waarvan je niet wil dat ze het daglicht zien. Er zijn de verhalen die je wil vergeten, maar regelmatig, zonder je het wil, oppoppen…